Author: bil1

YA BİZİM KIZIMIZ OLSAYDI
On altı yaşındaki Esra’nın hayatı...
     Heyecanla beklediği haziran ayına bağlıydı. Teşekkür belgesi almayı umut ediyordu. Sınavlardan hep yüksek not alır babasının onu okuldan alacak olması korkusuyla derslerine çok çalışırdı. Esra çalışmalarının sonunda babasına verdiği sözü tutmuş sınıfta kalmamış hatta Teşekkür belgesi bile almıştı.Babasının ise tek istediği kızının bir an önce para kazanıp kendine getirmesiydi.Esra’nın babaannesi ise torunuyla gurur duyardı.Onun bu kadar başarılı olmasına çok sevinirdi.İşte Esra’nın heyecanla beklediği gün gelmişti. Hatta Teşekkür belgesini almak için okulun önünde sıraya girmişlerdi. Annesi ve babası da okula gelmişlerdi. Esra’nın adı okununcaya kadar annesinin kalbi yerinden fırlayacakmışçasına atıyordu. Sonunda Esra’nın adı okunmuştu. Bu sırada annesinin gözünden yaşlar akıyor babası ise hiçbir tepki vermiyor. Öylece duruyordu. Bu sırada Esra merdivenlerden koşarak öğretmeninin yanına gitti.Ve teşekkür belgesini aldı.Hızlı adımlarla annesine doğru yürüdü.Ben size verdiğim sözü tuttum şimdi sıra sizde bana verdiğiniz sözü tutup beni okutacaksınız değil mi? diye sordu. Annesi tabi ki tutacağız sözümüzü. Derken kızgın gözlerle kocasına bakıyordu. Selim bey ise okula ayıracak bütçemiz yok diyerek yanlarından ayrıldı. Bu durum ikisini de çok üzülmüştü. İkisi de teşekkür belgesine sevineceklerine ağlıyorlardı. Esra kendince çözümler bulmaya çalışıyor. Ailesine hem çalışıp hem okuyabileceğine inandırmaya çalışıyordu. Babası tamam deyip Esra’yı çok da dinlemeden evden çıkıyordu.
      Karneler alınanı bir hafta olmuştu. Fakat Esra hala karnesini babaannesine gösterememişti. O gün akşam annesinin ısrarları üzerine babası babaannelerine gitmeyi kabul etmişti. Fakat yolda sürekli söyleniyor nereden çıktı bu gezme diyor. Yola odaklanamıyordu karşıdan gelen aracı görmeyip kaza yaptılar. İçlerinden tek kurtulan Esra’ydı. Fakat Esra’nın da dile tutulmuş konuşamaz olmuştu. Herkes onun bu haliyle dalga geçiyordu dayısı Esra’nın bundan sonra kendisiyle yaşamasını istiyordu. Çünkü babaannesi Esra’ya bakmak istemiyordu. Yapacak bir şeyi olmayan Esra dayısının evine geldi. Fakat yengesi daha ilk andan bakışlarıyla Esra’yı korkutmuştu. Onun yaşayacağı zor günlerin haberini vermişti sanki. Zeynep önceleri Esra’ya hiç alışamamış onu evde hep fazlalık olarak görmüştü. Ece’nin imkanları kısıtladığını düşünmüş ve ona hep kötü davranmıştı. Bu durumu fark eden kocası onu yargılamadan sadece iyi dille aynı şey bizim başımıza gelse Esra’nın değil de bizim kızımızın dili tutulsa ve ailesini kaybetse ya da bizim kızımıza böyle davransalardı neler hissederdin Zeynep der ve işe gider. Zeynep uzun süre eşini söylediklerini düşünür ve yaptıklarının yanlış olduğunu anlar. Esra’yı ve Ece’yi alarak gezmeye gider. Zeynep o gün çarşıda hem Esra’ya hem eceye istedikleri şeyleri alır. Esra yengesinin kendisine böyle iyi davranmasına çok şaşırsa da sevinir. Ece önce durumu anlayamaz Esra’yı kıskanır. Daha sonra durumu kabullenir o günden sonra Esra’yla Ece gerçek kardeş gibi her şeylerini paylaşırlardı. Bu durum dayısını çok mutlu etmişti. Esra da tıpkı karne gününde ki kadar mutlu olmuştu ki aklına birden yine kaza anı geldi yüzü kararmıştı sanki Esra’nın...
    Yaz bitmişti okulların açılma zamanı gelmişti. Esra dayısının onu okula gönderip göndermeyeceğini bilmiyor tek istediği okumak olduğu için mutlaka okula gitmek istiyordu. Akşam yemeği sırasında Emre Bey kızlara bir hafta sonra okullar açılıyor hazır mısınız bakalım diye sordu. Ve Esra mutluluktan havalara uçuyordu çünkü dayısının onu okula göndereceğini anlamıştı. Zeynep Hanım bir yandan servis yapıyor bir yandan da kızlara gülümsüyordu. Esra’nın bizimle yaşaması Ece’yi de çok mutlu etti diyordu. Kocasına sonraki akşam Esra’nın Ece ile aynı okula gidemeyeceğini söyler. Bu durumun üzerine evdeki herkes çok üzülür özellikle Zeynep Hanım üzülür. Hiç ders çalışmayan Ece’nin Esra’yı örnek alıp çalışacağını düşünürken farklı okullara gidecek olması onu çok üzer. O an aklına Esra’yı hiç doktora götürmedikleri gelir. Esra’yı hemen doktora götürürler. Doktor Esra’nın iki aylık bir tedaviyle yavaş yavaş eskisi gibi konuşacağını söyler. Esra ve Ece aynı okula gidebilecekler gerçekten de Ece Esra’ya konuşması için Esra da Ece’ye ders çalışması için yardım eder. Sonunda Ece başarılı bir öğrenci olur. Esra yavaş yavaş konuşmaya başlar. Bu durum karşısında Emre Bey,  Zeynep Hanım çok mutlu olur. Zeynep Hanım’ın aklına Esra’ya ilk davranışları geldikçe gözünden yaşlar dökülse de yeni bir hayat onları bekler ve artık herkes mutludur...
      VE 5 YIL SONRA...
 İki genç kız da okullarından mezun olmuş diplomalarını almışlardır.ikisi de güzel bir meslek sahibi olmuştur.